Stacja 8: Elektrownia Heegermühle

 

Do najbardziej imponujących zabytków architektury przemysłowej Doliny Finow należy zbudowana w 1909 r. brandenburska elektrownia „Märkisches Elektricitätswerk“ (MEW). Autorem planów był inżynier Georg Klingenberg, który w ramach swojej działalności naukowej dla Królewskiej Wyższej Szkoły Technicznej w Berlinie stworzył nową teorię budowy elektrowni. "Centralna stacja przesyłowa“, zaopatrująca dużą część północnej prowincji Brandenburgii w prąd, przez długi okres czasu uchodziła za elektrownię wzorcową. Wzorowano się na niej przy budowie licznych elektrowni w kraju i za granicą.

Również od strony artystycznej elektrownia MEW szła z postępem. Klingenberg krytykował eklektyzm okresu Cesarstwa Niemieckiego, który zdominował nie tylko większość budynków mieszkalnych i zakładowych, ale skrywał budowle techniczne pod dekoracyjnym charakterem historyzujących fasad: „Architektura elektrowni bardzo często szła w złym kierunku i oczywiste żądanie, by forma budowli korespondowała z jej funkcją, do tej pory rzadko było brane pod uwagę".

Dzięki zaprojektowanym przez architekta Wernera Issela prostym fasadom z czerwonej cegły i jasnym pomieszczeniom elektrownia stała się wspaniałym przykładem ruchów reformatorskich w architekturze początku XX wieku. Reprezentacyjna elewacja frontowa zwrócona jest w stronę kanału. Również rozmieszczenie pomieszczeń elektrowni - po prawej stronie kotłowni, dawniej z wieloma górującymi nad nią kominami, po środku wyposażonej w turbiny parowe hali maszynowej, a po lewej rozdzielni głównej - odzwierciedla poszczególne jej funkcje.